Bilety do bazyliki św. Marka: ile kosztuje wstęp, a co trzeba dopłacić

Bazylika pobiera niewielką opłatę za wejście do samego kościoła, z biletem na określoną godzinę. To daje dostęp do nawy, kopuł i czterech tysięcy metrów kwadratowych złotych mozaik nad głową — a to właśnie jest ta przytłaczająca część i powód, dla którego się tu przychodzi.

Do tego dochodzą trzy osobne bilety, każdy kupowany dodatkowo:

Pala d’Oro, za ołtarzem głównym — złocona i emaliowana zasłona wysadzana tysiącami kamieni, tworzona przez cztery stulecia. Wchodzi się za ołtarz, żeby ją zobaczyć, co daje też jedyny bliski widok na apsydę.

Skarbiec, boczna sala z kielichami, relikwiarzami i rzeźbionym twardym kamieniem, w dużej mierze przywiezionym z Konstantynopola po 1204 roku.

Loggia i muzeum, po stromych schodach: cztery oryginalne brązowe konie pod dachem i balkon nad głównym wejściem z widokiem na Piazza.

To, co obejmuje dana wycieczka, jest podane w ofercie i to jest linijka, którą trzeba przeczytać. Wycieczka z napisem „Bazylika św. Marka” bez doprecyzowania zwykle oznacza sam kościół — to zupełnie dobre zwiedzanie, ale nie całe.

O dziesiątej rano w sezonie kolejka po zwykłe wejście ciągnie się wzdłuż całej fasady kościoła i skręca za róg na Piazzettę. Posuwa się, ale wolno, a stoi się w słońcu na kamieniu.

Likwiduje ją wejście na wyznaczoną godzinę zarezerwowane z wyprzedzeniem, które kosztuje niewiele więcej niż przyjście z ulicy, albo wycieczka z przewodnikiem z biletem w cenie, która wchodzi jako grupa. Trzeciej opcji nie ma; przyjście wcześnie rano działa w lutym, a w czerwcu nie działa.

Dwie mniejsze rzeczy też spowalniają ludzi przy drzwiach i żadna nie podlega negocjacji. Dress code — zakryte ramiona i kolana, dla wszystkich — egzekwuje obsługa, która przez cały dzień zawraca ludzi. A duże torby nie są wpuszczane: minutę od kościoła jest darmowy depozyt, przez który przewodnicy automatycznie przeprowadzają swoje grupy, a turyści indywidualni odkrywają go na początku kolejki.