Cicchetti i bàcari: jak naprawdę je Wenecja

Baccalà mantecato. Solony dorsz ubity z oliwą na gładką, jasną masę, podany na kromce grillowanej białej polenty. Najbardziej wenecka rzecz na barze i pierwsza, której warto spróbować.

Sarde in saor. Smażone sardynki w zimnej marynacie z cebuli, octu, orzeszków piniowych i rodzynek. Ma sześćset lat, wymyślono ją, żeby ryba nadawała się do jedzenia na morzu, i smakuje znacznie lepiej, niż brzmi ten opis.

Polpette. Smażone klopsiki, czasem z tuńczyka, czasem warzywne. Niezawodna przekąska.

Folpetti. Małe ośmiorniczki w całości, gotowane, podane z oliwą i cytryną. Dla odważnych i znakomite.

Nervetti, mozzarella in carrozza, pół jajka z anchois — asortyment zmienia się z barem i z dniem, i na tym właśnie polega cała zabawa.

Tramezzini. Miękkie, białe, trójkątne kanapki z farszem piętrzącym się po jednej stronie. Bez fajerwerków, za to bardzo weneckie — i to właśnie miejscowi jedzą o jedenastej rano.

A do picia: ombra czegokolwiek, co jest otwarte, albo spritz. W Wenecji spritz robi się zwykle na Select albo Aperolu, a zamówienie go z Campari zdradza, że jesteś z Mediolanu — i ktoś na pewno to skomentuje.

Cannaregio. Długie, proste zaułki na północ od Grand Canal i największe zagęszczenie dobrych bàcari w mieście. Tu większość lepszych wycieczek spędza wieczór i tu wróciłbyś sam następnej nocy.

San Polo, wokół targu Rialto. Najstarsze bary w Wenecja są właśnie tutaj, niektóre otwarte rano dla handlarzy z targu. Wcześniej niż w Cannaregio, a ryba na ladzie leży kilka metrów od miejsca, gdzie ją sprzedano.

Castello, na wschód od pałacu. Spokojniej, bardziej mieszkalnie i najmniej turystycznie z całej trójki. Mniej barów, ale te, które są, wyglądają jak miejsca dla miejscowych, bo nimi są.

A ta jedna do omijania: zaułki tuż przy Piazza San Marco. Czynsz jest tam najwyższy we Włoszech, a jedzenie to odzwierciedla. Jeśli lokal ma na zewnątrz zdjęcia dań i człowieka w drzwiach zapraszającego do środka, to nie jest bàcaro, cokolwiek mówi szyld.