Het Doge’s Palace: wat het ticket dekt, en de route erdoorheen

Het woord paleis is misleidend. Het gebouw aan het water was de zetel van de Venetiaanse Republiek: de doge woonde in een deel ervan, maar de rest bestond uit kantoren, raadszalen, rechtbanken en cellen, allemaal onder één dak. Dat dak was op zichzelf een politieke verklaring over hoe de staat werkte.

De route volgt die logica. U komt binnen via de binnenplaats, waar de schaal indruk maakt, en gaat via de Scala d’Oro naar boven — de gouden trap, die precies is wat de naam zegt en ontworpen was om ambassadeurs te imponeren op weg naar binnen.

Boven bevinden zich de institutionele vertrekken, en die worden steeds serieuzer: de wachtkamers waar u moest wachten, de kamers van de Raad van Tien, en ten slotte de enorme zaal van de Grote Raad — een van de grootste zalen van Europa toen hij werd gebouwd, met een muurschildering van Tintoretto aan het uiteinde en de portretten van zesenzeventig doges rond de bovenkant van de muren. Een van hen is overgeschilderd met een zwart doek. Een gids vertelt u waarom, en dat is het beste verhaal in het gebouw.

Daarna daalt de route af, steekt u de Bridge of Sighs over en komt u in de Nieuwe Gevangenissen. In tien minuten van de zaal van de Grote Raad naar een cel: dat is het hele punt van het bezoek, en het is de reden waarom het paleis interessanter is dan zijn reputatie doet vermoeden.

Achter de openbare vertrekken ligt een tweede gebouw: het bestuurlijke apparaat van de Republiek, in een doolhof van kleine met hout betimmerde kantoren, samengeperst tussen de grote zalen en het dak.

De tour De Geheime Routes gaat er dwars doorheen. De kanselarij, waar de staatsstukken werden bewaard. De martelkamer, die klein en koud is en minder theatraal dan hij klinkt. En de Piombi — de cellen onder het loden dak, heet in de zomer en ijskoud in de winter, waaruit Casanova in 1756 ontsnapte door via het plafond omhoog te gaan en over de dakpannen weg te komen.

Het is een aparte rondleiding met gids, op een vaste route en met beperkte aantallen, en er is geen versie van het gewone ticket die u toegang geeft. Als dat deel van het paleis u interesseert, is een gids niet de dure optie — het is de enige.