St. Mark's Basilica: het goud, de paarden en wat uw ticket opent

De basiliek is donker wanneer u binnenkomt, en dan wennen uw ogen en blijkt de hele bovenste helft van het gebouw mozaïek op een gouden ondergrond te zijn — koepels, bogen, gewelven, alles. Het is het meest overweldigende interieur van Italië en het is het deel dat bij de basisentree inbegrepen is.

De Pala d’Oro. Achter het hoofdaltaar, een scherm van goud en cloisonné-email bezet met een paar duizend stenen, in vier eeuwen tijd opgebouwd en weer afgebroken. Het is met een koord afgeschermd van de hoofdroute en kost extra. Het is ook, naar de eerlijke mening van de meeste mensen die betalen, het waard.

De schatkamer. Een zijkamer met reliekhouders, kelken en stenen vaten, waarvan een groot deel in 1204 uit Constantinopel arriveerde en nooit meer terugging. Weer apart.

De loggia en de paarden. Een steile trap op naar het museumsniveau, waar de vier originele bronzen paarden binnen staan — die op het balkon buiten zijn kopieën — en naar buiten het balkon op voor het uitzicht over het Piazza. Dit is de toevoeging waar de meeste mensen het blijst mee zijn, deels om de paarden en deels omdat het de enige manier is om het plein van bovenaf te bekijken zonder in de rij te staan voor de Campanile.

St. Mark's Basilica ziet er niet uit als andere Italiaanse kathedralen, en dat komt doordat Venetië niet naar het oosten en het westen keek zoals andere Italiaanse steden. De plattegrond is een Grieks kruis met vijf koepels, wat Byzantijns is en niet Romeins, en het hele gebouw leest als iets dat voor de helft bij Constantinopel hoort.

De decoratie maakt het punt nog duidelijker. Een groot deel van wat aan de buiten- en binnenkant van de kerk is aangebracht, kwam als buit binnen na de plundering van Constantinopel in 1204: zuilen, beeldhouwwerk, de porfieren groep van vier keizers die in de hoek bij het paleis is ingemetseld, en de vier bronzen paarden zelf. Het gebouw is, onder andere, een catalogus van wat de Republiek naar huis bracht.

De mozaïeken zijn over eeuwen aangebracht in plaats van in één campagne, en daarom verschuiven de stijlen terwijl u doorloopt. En de gouden achtergrond is geen decoratie omwille van zichzelf: in een gebouw met kleine ramen waren gouden tesserae onder licht verschillende hoeken de manier om een interieur te maken dat gloeit in plaats van alleen verlicht te zijn.

Niets daarvan is duidelijk als u in het schip staat, en dat is het eerlijke argument om iemand bij u te hebben die naar een zuil kan wijzen en u kan vertellen waar die vandaan komt.